In gesprek met… kunstschilder Daniel Douglas

Ik liep al vaker langs dat bijzondere huisje, in de bossen vlak bij mij. Een uitbouwtje gemaakt van allemaal verzamelde ramen, deuren en ornamenten, geblend in groenblauwe tinten tot een prachtig bouwsel. Totdat ik laatst er een schilderij zag hangen dat ik kende. Die zag ik onlangs nog bij De Librije toen ik daar met de oplevering van een van mijn ontwerpen voor de hotelkamers bezig was!

Het hing er namens IQ Kunstuitleen en ik liep er vaak langs in de voorbereiding van de interieurontwerpen van de serie hotelkamers. Ik heb er ook best lang voor gestaan; verwonderd door de magie die het uitstraalt, verwonderd door de kunde en ambacht en verwonderd door het geduld van de schilder! Wie had dit gemaakt, vroeg ik me wel eens af…

Terwijl ik in dat huisje naar binnen gluurde, zag ik iemand schilderen. We zwaaiden even. En ik liep door. En ik liep terug; even kennis maken, toch?! Ik maakte kennis met Daniel Douglas, kunstschilder. We raakten aan de praat maar ik had eigenlijk op dat moment te weinig tijd. Vandaar nu een uitgebreidere kennismaking.

Een moderne Hollandsche Meester

Zijn laatste serie heet Nieuw Licht. Een serie waarbij de nieuwe technologie en het bijbehorende licht zijn personages verlicht. Zo herkenbaar en toch magisch…
Hij voelt zich verwant met Oude Hollandsche meesters. Zij waren de eersten die verhalen vertelden met licht. De manier waarop zij omgingen met licht, zo werkt hij ook graag. En ook het los werken van een vast omlijnde stijl spreekt hem aan. Vanaf de 19e eeuw ontstonden er pas stijlen. “Dat wil ik niet”, zegt Daniel. “Daarom koos ik er ook voor om in Italië de Florence Academy of Art te volgen. Het een bewuste keuze voor een klassieke opleiding.

 

Puristisch

Daniel vertelt over hoe hij het vervelend vindt als iemand vraagt hoe zijn werk is opgebouwd. Vragen als “is het olieverf?” vindt hij afleidend. “Het schilderij moet voor zichzelf spreken anders heb ik het nog niet goed gedaan”. We komen er op omdat het me opvalt dat bij sommige schilderijen hij werkt met dikke lagen olieverf. Ik kijk graag naar hoe dingen gemaakt zijn. Bij films kan ik ook totaal het verhaal van een film missen omdat ik volledig geboeid naar de restruimte, om de personages heen kijk naar de sets.

 

Dus heb ik een ‘irritante’ vraag aan Daniel ☺ De boombast is dik aangezet en vertaalt de structuur van de een echte boombast. Ik vind het fantastisch hoe dit zo dik aangezet is op het doek. Dikke klonten verf, hoe lang moet zoiets wel niet drogen, denk ik dan dromerig… Daniel vertelt: “Als ik met heel dikke verf werk gaat het niet alleen om de structuur maar wanneer ik transparante kleuren gebruik word de kleur intenser naarmate ik dikke lagen verf gebruik. De kleuren worden gigantisch diep waneer je het een halve of zelfs hele centimeter dik op het doek smeert. Die intensiteit zie ik vaak in schaduwen. Het duurt alleen soms meer dan een jaar voordat het binnen in zo’n klodder droog is.
Daniel vertelt dat hij het belangrijk vindt dat alles klopt aan zijn schilderij. Het gevoel, het verhaal.

 

 

Om dit te bereiken doet hij uitgebreide voorstudies. Het begint met een idee. Die zit soms wel al twee jaar in zijn hoofd. Dan ensceneert hij een foto met een model op een door hem gekozen locatie. Ook de kleding die het de persoon op de foto aantrekt zoekt Daniel zorgvuldig uit. Hij maakt honderden tot duizenden foto’s van zo’n scene. Die bewerkt hij in de computer; om de juiste kleurtonen eruit te halen en onderdelen te benadrukken. Daarna gaat hij schetsen uitwerken in zijn dummy. Ik blader door zijn dummy, deze schetsen zijn al hele schilderijen op zich!

 

 

Vervolgens is eigenlijk alles helder en kan hij zonder al te veel “fouten” te maken zijn eindwerk maken. Zo’n proces kan dus wel drie jaar duren.
Per jaar maakt hij zo’n 30 schilderijen. Van grote doeken tot kleine ansichtkaart-grote doekjes als afwisseling.

Sinds een jaar maakt hij geen portretten meer zoals hij dat jarenlang deed. Het kostte hem erg veel energie en zoog hem te veel leeg. Zo erg dat hij tegen een burn-out aan zat. Hij ging een jaar lang reizen om zo afscheid te nemen van een periode en besloot de omslag naar geënsceneerde beelden te maken. Het geeft hem nu meer rust en tevredenheid.

 


Van galerie naar vrijheid

Vier jaar lang had hij een galerie in Zwolle in de Papenstraat. Nu hij deze niet meer heeft, geeft het hem meer vrijheid. Hij verkocht zijn werk er, haalde opdrachten binnen en schilderde er ook. Nu hij de galerie niet meer heeft, heeft hij net zoveel klanten als met de galerie. Hij verkoopt veel via via, via voorgaande klanten, via exposities. Hij zit niet vast bij een agent of galerie.

Daniel werkt deels in opdracht en maakt deels vrij werk. Dit wisselt hij af. Maar al zijn werk is vanuit zijn eigen ideeën. Hij heeft er nog al wat in zijn hoofd en kijkt dan of een persoon in een van zijn beelden past. Dan maken ze afspraken over omvang, budget etc.
Ook in mijn gesprek met Menno Kroon en Patrick Oude Groeniger van Silk-ka kwam het belang van licht naar voren. Mooie parallellen zie ik.

 

 

Laat me je me op Facebook  of Instagram even weten wat je van Daniels werk vindt?!

Van 28 juni tot en met 30 september is Daniel werk te zien in Beeldentuin Witharen. Op zondag 1 juli om 15.00u zal de expositie worden geopend en zal hij zelf een toelichting geven op zijn werk. Een mooie kans om veel van zijn werk in het echt te zien. Doen hoor, Daniels werk is echt prachtig!

www.danieldouglas.nl
www.atelierwitharen.nl

Wil je advies over hoe kunst jouw interieur kan verrijken? Of weet je niet hoe je het moet inpassen in je huidige interieur of je nieuwe woning? Ik help je graag. Kijk HIER hoe ik je kan helpen.